Syngjande jeksler og framandspråklege musikkinstrument!

–dæ æ mykkjy rart mæ denna elektronikken, sa ho bestemor.

Og dei vaksne nikka samtykkande. Dette var i fjernsynet sin barndom, og det var ikkje måte på kva som kom inn gjennom den vesle ruta. Det var forresten ikkje alltid at det var like lett å sjå på sendinga som starta på seine ettermiddagen kvar dag, og ga seg rundt ein time før midnatt. Det var som om fjernsynet levde eit eige liv og det var ikkje alltid at ein var like heldig. Frå ein slo på apparatet og til den svart-kvite verda inne i kassa vakna opp, gjekk det ei tid. Fyrst kom det ein liten kvit flekk midt på skjermen, og så, om ein var heldig, vakna det til live ei sending. Men like ofte starta det med at bildet rulla som vi sa. Da var det umogleg å sjå kva som gjekk føre seg der programleiaren  vart mangedobla og surra rundt i ein evig runddans så du vart heilt svimmel. Av og til hjalp det og slå hardt i toppen på fjernsynet. Andre gonger berre snødde det, heile skjermen var dekt av ei kvit flimring. For dei som hadde bordantenne, hjelp det ofte at ein av familien sto og balanserte med denne heilt til alle skreik:

–STOPP!

Da måtte den uheldige bli ståande i same posisjon til biletet hadde roa seg. Denne oppgåva gjekk på rundgang i husstandane rundt omkring.

Radiobølger, dei var skumle! Dei kunne slå seg ned både her og der, og ingen vaksne kunne forklare kva det var som hendte. Far min kjente ein mann som gjekk rundt med ein levande radio inne i munnen! Rett som det var, slo dei inn i ei svær amalganfyllning, og ut fra jeksla kom det forvrengte, men lett gjenkjennande lydar.

–Dæ æ gudsens sanning, sa far min kvar gong han fortalde om den gongen han hadde kjent att «drømmen om Elin og livet på Finnskogarna» med  Carl Jularbo som tona ut frå mannen si tolvårs-jeksel.

Og oppe i Lismarka satt tanta mi med familie og kosa seg med søndagsmiddagen da hammondorgelet brått vart vekt til live heilt av seg sjøl, og byrja å prate russisk. Radiobølger det og.

Litt seinare, det måtte vera på slutten av syttitalet, vart vi plaga med Kiev-sendaren. Eg har ikkje heilt oversikt over kva det var, men den skulle anten blokkere sendigar frå Vesten, eller sende propaganda. Eller kanskje begge deler. Det eg imidlertid heilt sikkert veit, er at eg på slutten av syttitalet var med på ein konsert og at det vart teke eit opptak av denne. Eg var svært nøgd med innsatsen min, og det var alle dei andre og. Eg hadde det fyrste nummeret, og hadde valgt meg ein song frå Skapelsen av Haydn. Vi  samla vi oss spent rundt opptakaren for å høyre på våre prestasjonar, men kva var dette?  Jau da, eg kjente da att Haydn der, langt bak i lydbiletet, men det var ikkje den tonen som var den sterkaste for å seia det slik. Den var det ein russer som sto for. Hard og forsoningslaus høyrdest han ut, der han valsa over mi tolkning av naturen og blomane i arien «Nun beut die Flur».

I dag er det vel ingen som går rundt med spelande tenner eller nokon gong blir forstyrra av radiobølger på ville vegar! Eller nedsnødde TV-skjermar.  Men sett nå, i ettertid, er det liksom noko eksotisk over dette. Ein bit historie fra den gongen da så mykje var nytt og spanande, og på eit vis, litt utanfor vår kontroll. Og da seier eg, som eg har sagt så mange gonger før;  alt til si tid! Og godt er vel kanskje det.

God helg!

 

 

 

Reklamer
Dette innlegget ble publisert i Historier. Bokmerk permalenken.

Legg igjen en kommentar

Fyll inn i feltene under, eller klikk på et ikon for å logge inn:

WordPress.com-logo

Du kommenterer med bruk av din WordPress.com konto. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer med bruk av din Twitter konto. Logg ut / Endre )

Facebookbilde

Du kommenterer med bruk av din Facebook konto. Logg ut / Endre )

Google+-bilde

Du kommenterer med bruk av din Google+ konto. Logg ut / Endre )

Kobler til %s