Peanøtter og gallestein!

Tidene forandrar seg, og mykje med den. I gamle dagar var sårskorper bra og frisk luft farleg. Dei gamle  sa at feit mat var sundt.  Åt ein for mager mat, gjekk det på nervane laus, dei trong feitt. Fekk dei ikkje det, var det fare for både sinn og sjel. Ein kunne bli nervøs av mindre! Så kanskje er det noko i uttrykket; rund og triveleg!

Eg hugsar ikkje når det starta å skje, men eit stykke ut i barndommen, eg kunne kanskje vera ein 10-12 år, byrja avisene og skrive om at maten du åt, kunne vera farleg for deg! Det som gjorde mest inntrykk på meg, var at ein dag sto det i Gudbrandsdølen at peanøtter hadde vorte farleg! Polly peanøtter var noko av det beste eg visste, så sorgen var stor! Det varte heldigvis berre ei vekes tid, så vart peanøttene teke inn i varmen att.

Det tek meg til ei oppleving nokre år seinare. Eg hadde vorte myndig og vaksen, og Mor og Far og eg skulle kose oss med peanøtter og ein liten dram. Ho mor var ingen matelskar, men peanøtter og karameller, det var det likaste ho visste. Drammen var det vi kalla pons, i dette tilfellet varmt sukkervatn med ein skvett dyrlegesprit (kun til utvortes bruk, sto det på flaska) i. Vi var ikkje kome meir enn ein liten centimeter ned i glaset, før ho Mor vart dårleg. Det var nokre smerter som slo til så det song, det likna ikkje på noko anna eg har sett, og det skremte livet av oss to andre. Heldigvis var diagnosa lett å stille og prognosa god! Peanøttskåla var tom, og det var nok den som utløyste gallesteinsanfallet, ikkje drammen! Det barst til Lillehammer, og operasjon, og på veg ut i sjukebilen var det einaste ho tenkte på at dei skulle tru gale om henne fordi ho lukta sprit på ein laurdagskveld!  Slik er vi laga, men det gjekk bra, ho kom heim att utan galleblære.

Det minner meg på noko som hende berre for fem år sidan. Vi var på Tinos i Hellas, i leiligheta vår. Eg reiste heim til Oslo for å jobbe, medan gubben var attende på øya vår . Eg skulle vera heime ei veke, og så dra nedover att. Han ringte seint ein kveld, og han hadde det vondt, skikkeleg vondt. Historia er lang, men den korte delen er:

Eg drog ned og tok fyrste båt til fylkessjukehuset på naboøya, Syros. Der var han innlagt i påvente av å skulle fjerne si betente galleblære. Eg kom til inngangen sa at eg ville treffe han. Ho bak luka retta på brillene før ho såg på meg og sa:

–er det nordmannen eller tyskaren?

Uansett, for oss som arbeider innan helsevesenet, er det eit par diagnoser som lette å stille, nettop fordi dei gjev slike intense smerter. Det er gallestein og nyrestein, og det er alltid ei glede å setja ein injeksjon slik at dei kjem seg på føtene att! Men for pasienten er det dramatisk, dei fleste som kjem inn med desse lidingane for fyrste gong,trur at dei har ein fot i grava! Det er da eg alltid fortel denne historia;

Det var ein mann som far min kjente, som fekk eit voldsomt gallesteinsanfall (av og til kallar deg det nyrestein hvis det er det som passar). På veg ut i sjukebilen skreik han til kona;

–Hugs at etterpålaget etter meg skal vera på Nordalskafeen!

Det skulle gå tredve år til før dette vart aktuelt!

Eg vonar at alle har hatt ei fin pinse. Her i Oslo skin sola i dag, og det teiknar til å bli ein fin forsommardag i hovudstaden!

Ha ei fortsatt fin pinse så lenge det varer!

 

Reklamer
Dette innlegget ble publisert i Historier. Bokmerk permalenken.

Legg igjen en kommentar

Fyll inn i feltene under, eller klikk på et ikon for å logge inn:

WordPress.com-logo

Du kommenterer med bruk av din WordPress.com konto. Logg ut /  Endre )

Google+-bilde

Du kommenterer med bruk av din Google+ konto. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer med bruk av din Twitter konto. Logg ut /  Endre )

Facebookbilde

Du kommenterer med bruk av din Facebook konto. Logg ut /  Endre )

Kobler til %s