For full musikk!

Eg er og har alltid vore, lettrørt!  Og nå som 17 mai er like rundt hjørnet, skjer det same kvart år.  Når eg høyrer korps som marsjerer og øver til den store dagen, er det som å skru på ei kran, tårene kjem av ein eller annan grunn kvar gong. Ikkje alltid like lett å forklare, når du står og prater med ein bekjent, og så plutseleg går eg i full oppløysing rett framfor augo deira.  Det verste er kanskje svaret;

–dæ`æ`berre korpset..snufs,

Men for meg som voks opp i ein familie prega av korpsmusikk, og ei mor som levde og ånda for dirigentgjerninga, har eg minner med meg for resten av livet. Det er berre gode minner, så eg skjønar eigentleg ikkje kvifor dei set meg slik ut av spel, men det er ikkje alt ein kan forklare, vi lar det bli med det!

Men attende til der eg starta, 17 mai.  Forberedelsane starta dagen før. Da tappa vi fullt badekaret, hadde i godt med såpe og la instrumenta våre oppi. Etterpå pussa vi dei så messingen skein slik at ein kunne spegla seg i den. Eg spela tuba, det største instrumentet, så det var litt av ein jobb! Uniformen vart teke fram og sett over, medaljene hengt på, og skoa pussa.

Så var den store dagen der!

Ho mor hadde på seg trønderbunaden. Hovudplagget på den er eit slags brodert klede som blir som eit stort tørkle. Kvart år var det alltid nokon som spurte:

–Kæ`te slags hardangerduk æ`dæ`mor di har på huggu?

Og så var det far min som hadde examen artium og studentlue, den svarte med dusk som alle med tilsvarande bakgrunn, gjekk med den gongen.

–æ`far døkkor svartruss?

Men det var vi ungane hadde den finaste hovudpynten, iallfall etter at vi fekk uniformer med hattar som hadde reim under haka! Eg kan ikkje hugse at eg nokon gong har følt meg så fin som da vi fekk dei nye uniformane!

Så var det tid for tog, både i Lom, Bøverdalen, Garmo og til slutt i Lia. Vi gjekk og vi gjekk, og tubaen vart tyngre og tyngre. Men moro var det lell, og verd all slitet. Det var pølser og brus og is, det var festkledde folk, og alle var glade, iallfall slik eg hugsar det. Dalen var grøn og snøen låg enda på toppane. Himmelen var alltid blå og småfuggeln song.. Det er det bilete eg har med meg. Den einaste uversdagen eg kan hugse på ein 17 mai, var da eg som 16-åring spelte i Orkdal musikklag. Som den yngste, og einaste jenta, spela eg det utan unntak størst instrumentet; ein souzafon. Det er ein tuba som krøller seg rundt kroppen, og den store tuten er rett over hovudet, som ein enorm tallerken! Denne dagen var det regn og sterk vind. Eg gjekk heile dagen og blåheldt på hornet og kjempa mot motvinden som truga med å velte både meg og det svære stabeiset av eit instrument. Da vi var ferdige for dagen, stupte eg i bakken av rein utmatting, og skifta instrument mest på dagen. Frå da av, vart det tverrfløyte for meg!

Ha ei god maihelg, her eg sit ser det ut til å bli ein fin dag!

God helg!

 

Reklamer
Dette innlegget ble publisert i Historier. Bokmerk permalenken.

Legg igjen en kommentar

Fyll inn i feltene under, eller klikk på et ikon for å logge inn:

WordPress.com-logo

Du kommenterer med bruk av din WordPress.com konto. Logg ut /  Endre )

Google+-bilde

Du kommenterer med bruk av din Google+ konto. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer med bruk av din Twitter konto. Logg ut /  Endre )

Facebookbilde

Du kommenterer med bruk av din Facebook konto. Logg ut /  Endre )

Kobler til %s