Havfruer med bismak!

Eg har alltid, på tross av den innlandskrabba eg eigentleg er, vore sterkt tiltrekt av det som har å gjera med sjø og hav, fjord og kyst.  Så og med systrene mine. Da vi var småe, systrene mine og eg, og drog på bilferie, kom alltid det same spørsmålet kvar gong vi kom til vatn:

–Æ` dæ`saltvatn?

Det var noko med det, saltvatn var mykje gjevare enn ferskvatn. Det hadde vi heime!  Bøvra heime var  for stri til å bade i, og på  Skim der det gjekk an å kaste seg uti, var det så langgrunt at vi kunne nesten gå heilt til Skjåk før vatnet rokk over knea! Og så visste vi at du flaut mykje lettare i saltvatn. I ei kristendomsbok fanst det eit bilete frå Dødehavet, der det låg ein mann og flaut medan han las avisa! For så salt var det vatnet! Eg skreiv om Jesus som gjekk på vatnet i det siste innlegget, og det var dei som meinte at det måtte vera det salte Dødehavet. Men han juksa ikkje, den gode Jesus!  Genesaretsjøen er ferskvatn, så der gjekk den teorien fløyten!

Nok om det, kvar gong vi kom til ein ny teltplass ved sjøen, hadde vi knapt nok fått slått i den siste teltpluggen før vi vrengte av oss kleda, smatt inn i badedraktane våre, og hoppa i havet!

Ein gong kom vi til Molde på vår årlege tur. Dette var midt under jazzfestivalen, og foreldra våre såg med store augo på alle hippiane som flaksa omkring! Eg tykte at dei var tøffe, men det gjorde ikkje ho Mor og han Far. Det var mest så dei vart glade da vi sprang ned til sjøen, redde som dei var for at vi skulle bli påvirka av alle dei med langt flagrande hår, i klede med gilde fargar og lange frynser, og dei sat i haug på ein måte. Alle klemte på alle, såg det ut til.

–Uanstendig! sa mor vår og rista på hovudet.

Men dei var nok ikkje glade i å bade, for vi hadde sjøen heilt for oss sjølve. Alle hadde vi lært oss å symje, så vi boltra oss som fiskar i vatnet, -så lenge det varte.

Det var ikkje lenge, brått sto far vår der og ropte:

–Kom upp med ein gong!

Stemma hans bar bod om at vi ikkje hadde noko valg!

Forundra karra vi oss på land. Det var då vi vart var alt det rare som flaut i vatnet, og at veslesyster Eldri hadde eit langt papir nedover ryggen!

Det viste seg at vi hadde bada akkurat der kloakken kom ut i fjorden! Bak far vår sto mannen som hadde varsla:

–Er De klar over at Deres barn bader i kloakken?

Det satte fart i far vår, og ikkje mange minutta etter gjekk vi til spott og spe over heile teltplassen der alle hadde fått med seg opptrinnet. Nokre av dei tøffe hippiane heldt seg for nasen og lo da vi gjekk forbi.  Vi ønska oss 100 mil vekk!

Inne på badrummet vart vi skrubba får topp til tå til vi vart illraude og såre. Som om ikkje skammen var nok straff!

Nå er det vel ingen stad at kloakken renn rett ut i havet, og kvar ei bygd har renseanlegg. Fara for at andre skal oppleva dette, er for evig borte! Men minnet om skammen over gåsegangen gjennom campingplassen sit i skrotten  enda om ein kjenner godt etter!

For ikkje å prate om lukta!

Minner og om neste fredag da eg inviterer til Supper club i Oslo, det er framleis nokre få plassar at for den som har lyst til å koma.

Du finn nærmare opplysningar her:

God helg til alle!

Reklamer
Dette innlegget ble publisert i Historier. Bokmerk permalenken.

Legg igjen en kommentar

Fyll inn i feltene under, eller klikk på et ikon for å logge inn:

WordPress.com-logo

Du kommenterer med bruk av din WordPress.com konto. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer med bruk av din Twitter konto. Logg ut / Endre )

Facebookbilde

Du kommenterer med bruk av din Facebook konto. Logg ut / Endre )

Google+-bilde

Du kommenterer med bruk av din Google+ konto. Logg ut / Endre )

Kobler til %s