Jesus sett frå barnesinn

Så er vi inne i den stille veka.  Påska har igrunnen eit dramatisk bakteppe, og historien har vore med meg opp igjennom åra. Da eg var lita, og dommedag  og andre uforutsigbare farer  lura frå dette landskapet der Jordanelva slynga seg krokete nedover kartet frå det gamle Palestina, gav det rom for ettertanke. Det var ei verd der djevlar, englar og hyrdar myldra om kvarandre og kunne til tider skremme ei stakkars sart sjel med ein velutvikla fantasi og lite kunnskap om emnet. For vi var, som tidlegare nemnt, ikkje hefta med gudelege miljø i Lom, så det var heller ikkje så mange som kunne avkrefta skrekken. Og verda fra Bibelen har alltid gjeve rom for spekulasjoner, og ungane har til alle tider lage seg si eiga verd om dette emnet.

Far min overhøyrde veslesyster mi Eldri og venninna hennar, der dei samtala over Jesus.

–N´ Jesus va`jamen litte tå ein rugg, sa Eldri.

–N` sto i båten sjøl um æille veit at dæ` æ`ikkje lov!

Dei tenkte seg grundig om begge jentene, før svaret sto klart:

–Men dæ`æ`kanskje ikkje så farleg um båten velta når du kæin gå på vatnet!

Og det likaste av alt, han slapp svømmevest!

Onkelen min var lærar nede på Hedemarken, og ga ungane i oppdrag å tegne ei salme frå salmeboka.

Ein av gutane teikna ein mann som sto og sagde over eit tre.

Eleven kunne ikkje skjønne at læraren ikkje begreip kva for ei salme det var;

–Kjære Jesus du som sagde!

Det måtte da vel alle forstå. Det var kanskje same guten som ved eit anna høve forklarte fenomenet vind:

–Det er tre på land, og dom vifte, forklarte han ganske enkelt.

Tilslutt ei lita hending frå nyare tid. Ungane, mannen min og eg var i Hellas saman med ein annan familie. Sonen vår var vel omtrent ein fem-seks år, og leika saman med ein jamnaldra firmenning frå Østlandet. Han og familien hans var velkjente med Bibelen og denne si lære. Så ikkje med oss fire frå Volvat, Gjerdrum og Lom.

Gutungane sprang att og fram i den bilfrie landsbyen, der dei einaste lydane kom frå folk og dyr. Den høgste lyden kom frå eselet. Esler, ja kva er det dei gjer? Rauter er det ordet som fell meg inn, lyden av eit esel er iallefall ein lyd ulik noko annan.  Det var høner som kakla og geiter som breka, og sola var akkurat gått ned bak fjellet midt imot landsbyen. Det var ein  varm og mjuk  sommarkveld slik som dei er der.  Og der, på øya vår, blir det fort mørkt. Og som far min sa,  den eine gongen han var med ned dit;

–Her slæ` himmeln tå ljoset, og så bli dæ`myrkt!

Ved kyrkja i landsbyen, er det ein taverna. Det er den finaste tavernaen eg veit, der kyrkja er den eine langveggen, og ein mur med oleandergreiner stikkande  ut, den andre. Tverrveggane er på den eine side ei kilde med reint og klart rennande vatn som renn ut i kommar der landsbykonene  brukte å vaske kleda før vaskemaskinene kom. Nå blir det mjuke vatnet, for mjukt er det fyrste ordet som fell meg inn, fylt av vassmuggar til gjestane på tavernaen, og til alle andre som kjem innom for å fylle flaskene sine med det etter sigande helsebringane vatnet. Ikkje noko anna vatn smaker slik som dette, for det er det det gjer, det smakar!   På den andre sida er tverrveggen kjøkenet på tavernaen. Langs heile dette rommet under stjernene, veks det tre der det blir hengt opp telysestakar i greinene, og det står potter med blomar oppover den lett skrånande grunnen opp mot kjøkenet. Eg har ete nokre av mine beste måltid akkurat her! Spør du meg, skal eg forklara deg korleis du kjem deg dit!

Kyrkja er ei av dei få katolske kyrkjene i Hellas. Katolikkane der er ikkje mange, dei er kun samla rundt øyene der italienarane tradisjonelt heldt til, eller kom til øya frå mange generasjonar sidan.

Gutungane sprang inn og ut av kyrkja. Vår Øyvind bråstoppa framfor Jesus på krossen. Det var eit ukjent syn.

–Hva gjør han der oppå korset? sa Øyvind.

Vennen så på han og rista oppgjeve på hovudet over slik en mangel på kunnskap.

–Veit du ikke det du da? Firmenningen sukka oppgitt.

–Han døde jo på korset for våre synder.

Og borte var han.

–Førstemann til den hellige kilda, skreik han idet han forsvant ut av kirkedøra i fullt firprang.

Øyvind tenkte seg om et lite øyeblikk, før han beina etter.

Og det var mine ord til påska, eg tenkte kanskje at dei vil passe?

Uansett, god påske til alle saman kvar dykk no er. Sjøl har eg ei lat og stille bypåske og trivs godt med det som den sofagrisen eg no eingong er!

Reklamer
Dette innlegget ble publisert i Historier. Bokmerk permalenken.

2 svar til Jesus sett frå barnesinn

  1. Artig lesnad, men eg kunne tenkt meg å vist kæ te øy d va? God påske!😎

    • anneaukrust sier:

      Det er Tinos i Kykladene, naboøya til den meir kjente Mykonos. Eg har skrive om den tidlegare i bloggen min. Vi har ei leilighet der, og det er eit paradis for oss! God påske!

Legg igjen en kommentar

Fyll inn i feltene under, eller klikk på et ikon for å logge inn:

WordPress.com-logo

Du kommenterer med bruk av din WordPress.com konto. Logg ut /  Endre )

Google+-bilde

Du kommenterer med bruk av din Google+ konto. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer med bruk av din Twitter konto. Logg ut /  Endre )

Facebookbilde

Du kommenterer med bruk av din Facebook konto. Logg ut /  Endre )

w

Kobler til %s