Mor til minne, Norges fyrste kvinnelege korpsdirigent

Våren 1965 kom Live Moe og lurte på om mor ville vera med på dirigentkurs. Mor hadde spela fele heile sitt liv. I ungdommen spela ho saman med far sin i eit danseorkester, og ho hadde gått på konservatoriet og teke timar. Mor hennar ville at ho skulle bli musikar, og det kunne ho nok ha vorte om ho hadde hatt sjøltilliten på plass.  Ho hadde ikkje det, og dessutan var det eit yrke nesten berre for mannfolk den gongen.  Ho vart sjukepleiar.

Ho hadde aldri spela på noko horn.

Korpset venta berre på dirigent. Formann var alt valgt. Peder Krøkje. Dette var før fotballen og ikkje alle hadde Tv, så rekrutteringa gjekk av seg sjølv.

Instrumenter fanst frå før. Det hadde vore eit korps, men det var ingen som fekk det til ordentleg. Det vart sagt at dei greide å spela seg inn i tredje vers på ”Ja vi elsker”, før nokon oppdaga at det var nasjonalsangen. Ein annan gong greide dei det mesterstykket at halvparten spela ”Sønner av Norge” og resten ”Guttene kommer” på same tid, og dei vart ferdige på likt!

Så her kunne det berre gå ein veg- oppover.

Mor kjøpte seg ei bok der det sto kva for ventil du skulle trykke på for å få ut ulike tonar av horna. Så var ho klar.

Kurset var helde på skulen av ein møring. Mor og tre menn, John Øien, den Kai Larsen og Kåre Sandviken.

Mor trudde ikkje at ho skulle bli dirigent, men etter endt kurs sto ho attende, saman med Kåre. Dei tok over. Og den fyste hausten delte dei på å dirigere det nye korpset.

Mor tykte oppgava var håplaus. Ungane var ustyrlege. Dei kraup opp på taket av skulen og kasta snøball på gamle lærar Dale. Ein av dei verste rømte. Kåre for etter, og guten var snill som eit lam da han kom attende.

–Kva gjorde du med han? undrast ho Mor.

–Eg rista han litt, sa Kåre, og etter det vart det betre.

Møringen kom og gjekk og skulle vera med å hjelpe til, både med å lære opp dirigent og musikarar.

Han var ein flink musiker, men dessverre for alle, han hadde frykteleg temparement

Han hadde eit slikt illsinne som ingen i bygda vår hadde sett før.

Etterkvart tvinga det seg fram ei anna løysing, og det kom ein mann frå Norges musikkforbund. Han var ein mild og snill engelskmann. Der møringen skremde lyden ut av horna, kunne denne mannen trylle tonane fram. Trevor Ford var namnet.

Han kom heim og han og mor satt framfor kjøkenbordet og dirigerte, mens vi ungane sprang rundt føtene deira.

Kåre måtte i militæret etter jul, og da sto ho mor åleine att.

Heime hadde vi anskaffa oss ein båndopptakar. Det var ein ny moderne ein. Den var mykje mindre enn dei gammaldagse bandopptakarane,og svært kjenslevar. Sto han ikkje vassrett, vart all musikk falsk, og all tale gjekk i sakte fart. Du kunne bruke den som vater.

Vi hadde teke opp julesongane på denne maskina, glade jul var det, i firstemmig arrangement for messingblåsarar.

–Det er som å komma inn i saufjoset på våren rett etter lambinga, sa far min. Han kjende godt til den songen i sitt daglege virke som dyrlege.

Det var kanskje det som gjorde utslaget, for rett etter jul sa Mor til Far;

”Eg trur eg gir opp”.

”Langt ifrå, du skal holde på til dykk har vore på stemne til våren”.

Sjøl om ungane vart rolegare etter kvart, var det ei lette for Mor at fru Grande kom inn på kvar øvelse. Ho var ein sann mester til å halde disiplin, og Mor kunne konsentrera seg om å dirigera.

Nå vart det lettare.

Ho tenkte som så, at jau, til våren greier dei kanskje å spela ein liten marsj reint. Og det var jo ille å gje seg slik like før mål.

Ford, den snille engelskmannen, skreiv ut marsjen kalla ”Promotion” i ei forenkla form.

Den dagen den let reint, var ein merkedag i livet til Mor. Aldri, hverken før eller sidan, har ho høyrt noko så fint.

Kven var det som hadde snakka om å gjeva seg nokre månader før?

Stemnedagen opprant. Dovre var staden. Sola skein frå ein skyfri himmel. Toget var langt, og alle var spente. Det fine veret vart etter kvart uutholdeleg varmt. Arne Hansen fekk ein frykteleg soleksem, men sto på heile dagen til han fall i uvit i gangen heime da han kom att.

Korpset varta opp med Promotion og ein annan marsj. Det let fint.

Vi ungane fekk for fyrste gong i livet sjå drillpiker, og kunne ikkje skjøne at korpset vårt ikkje skulle ha slike. Tenk, dei hadde høge kvite støvlettar og hattar med fjør.

–Slikt jåleri, sa mor.

–Og kven skal læra dei opp?

Eit godt poeng.

Det vart ikkje drillpiker.

No er ho nyss mor gått bort,  men historien om henne og korpset kjem både denne gongen og fortsett i neste veke. På fyrstkommande fredag kjem del to. Eg har fortalt han før, i ei minnebok i høve femtiårsjubileumet til korpset, men det kjennes rett å gjenta den nå. Tida med korpset var noko av det største i heile hennar liv, og fortener å bli fortalt.

 

 

Reklamer
Dette innlegget ble publisert i Historier. Bokmerk permalenken.

Ett svar til Mor til minne, Norges fyrste kvinnelege korpsdirigent

  1. Takk for at du deler. Artig å lese for oss som var aktive i korpset senere. Jeg husker også at Åse viste stor interesse for korpset mens jeg var med på 80-tallet.
    Gleder meg til del 2.

Legg igjen en kommentar

Fyll inn i feltene under, eller klikk på et ikon for å logge inn:

WordPress.com-logo

Du kommenterer med bruk av din WordPress.com konto. Logg ut /  Endre )

Google+-bilde

Du kommenterer med bruk av din Google+ konto. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer med bruk av din Twitter konto. Logg ut /  Endre )

Facebookbilde

Du kommenterer med bruk av din Facebook konto. Logg ut /  Endre )

w

Kobler til %s